View More

Μέχρι να βγούμε στους δρόμους με ακουστικά στα αυτιά, η Fiona Apple θα κάνει τη δουλειά

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει στιγμιότυπα απ' όσα είδε, άκουσε, σκέφτηκε και ένιωσε την ανάγκη να μοιραστεί. Στο Snap(shots) αυτής της εβδομάδας, υποκλίνεται στην Fiona Apple. Δεν μπορούσε να κάνει κι αλλιώς...

Άγγελος Κλειτσίκας
Άγγελος Κλειτσίκας

Σκεφτόμουν πως, η μεγαλύτερη βλακεία που ακούω συνεχώς τελευταία και δεν αντέχεται πια είναι το «μετά απ’ όλο αυτό, η ζωή μας δεν θα είναι ποτέ η ίδια». Όλα αλλάζουν συνεχώς και όλα τα ίδια μένουν. Φυσικά και κάποιες λεπτομέρειες της συλλογικής ζωής θα επηρεαστούν, αλλά, στην πραγματικότητα, ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τοποθετούμαστε απέναντι σε αυτόν, είναι μία βαθιά προσωπική υπόθεση, η οποία δεν αλλάζει ριζικά από την μία μέρα στην άλλη. Απλώς, όλο αυτό το διάστημα, για τους περισσότερους από εμάς, η εμπειρία του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος συρρικνώθηκε σχεδόν στο ελάχιστο της και τώρα που σταδιακά θα αρχίσει να διαστέλλεται ξανά, ίσως μέσα από αυτή την αργή διαδικασία, να εκτιμήσουμε ελάχιστα παραπάνω όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Προσωπικά, πάντως, ανυπομονώ για εκείνη την ημέρα που δεν θα χρειαζόμαστε μηνύματα και ταυτότητες, για να μπω στο μετρό, να φτάσω σε αγαπημένες μου γωνίες της πόλης και να τις περπατήσω με ακουστικά στα αυτιά. Δηλαδή, η αλληλεπίδραση του αληθινού μου περιβάλλοντος και της μουσικής που απολαμβάνω είναι αυτό μου έχει λείψει περισσότερο.  
 

Μου αρέσει πολύ που ο αριστουργηματικός δίσκος της Fiona Apple κυκλοφόρησε εν μέσω καραντίνας. Είναι από εκείνες τις δουλειές που χρειάζονται χρόνο, χώρο και καθαρή σκέψη για να εκτιμηθούν στο μέγιστο βαθμό τους και με κάποιον τρόπο, κατάφερα να τα βρω όλα αυτά μέσα στην προσωπική και συλλογική παράνοια που επικρατεί. Δεν χαρίζεται εύκολα, δεν κατακτάται χωρίς κόπο, αλλά, όταν συμβεί, η ικανοποίηση που αντλείται από τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις είναι μαγική. Σπανίζουν πλέον αυτοί οι δίσκοι, που τιμούν την ολοκληρωμένη ακρόαση από αρχή μέχρι τέλος και τιμωρούν την επιφανειακή ανάμειξη με τα τραγούδια. Μπορεί το perfect ten του Pithcfork να πήγε αρχικά τη συζήτηση για το Fetch The Bolt Cutters στα λάθος σημεία (ο τίτλος είναι αναφορά στη σειρά The Fall, όπως μας ενημερώνει αυτό το φανταστικό longread), αλλά, στην πορεία, αργά ή γρήγορα, οι περισσότεροι συμφώνησαν πως πρόκειται για έναν από εκείνους τους δίσκους που πλέον βρίσκονται υπό εξαφάνιση. Δεν είναι μόνο πως η Αμερικανίδα είχε τόσα πολλά να πει και τα κρατούσε υπομονετικά μέσα της, μέχρι να σκάσουν σαν τέλεια, εκφραστική βόμβα μετά από 7 χρόνια σιωπής. Ούτε ότι κατάφερε να γράψει ένα τόσο ιδανικά ισορροπημένο άλμπουμ ανάμεσα σε συναίσθημα και λογική χρησιμοποιώντας τον ρυθμό και όχι τη μελωδία ως βασικό όπλο. Είναι, κυρίως, το ότι ανάγκασε όλους μας να συγκεντρωθούμε σε ένα έργο τέχνης με απόλυτη προσοχή, στην εποχή της διαρκούς απόσπασης. Και αφού έγραψα τη μεγαλοστομία μου, είναι και ο δίσκος που μας χάρισε μερικά από τα πιο απολαυστικά, μουσικά memes των τελευταίων μηνών.

 

Αφού κατακάθισε λίγο η παράκρουση με το Unorthodox, αποφάσισα πως ήθελα να μπορώ και εγώ να συζητάω γι αυτό έχοντας τη δικιά μου άποψη. Το είδα επιτέλους, αυτό θέλω να πω. Και μπορεί να μην είναι το τηλεοπτικο αριστούργημα που όλοι έχουν βαλθεί να μας πείσουν ότι είναι, αλλά η ιστορία αποκοπής της 19χρονης Esty από τον σκληροπυρηνικό, χασίδικο εβραϊκό μικρόκοσμο που μεγάλωσε, εμπεριέχει μερικές πολύ δυνατές σκηνές που δεν θα τις ξεχάσω εύκολα. Πέρα από τις προφανείς, που βρίσκονται μαζεμένες στο τελευταίο επεισόδιο, η στιγμή της απόλυτης απελευθέρωσης της Esty σε ένα τυπικό Βερολινέζικο club μαζί με τη νέα της, πιο αληθινή από την βιολογική, οικογένεια, είναι ταυτόχρονα συγκινητική και εξιλεωτική. Παράλληλα, είναι και αυτή που σκάει το Thunder της αργεντίνας trap και drum and base μουσικού Catnapp, η οποία απολαμβάνει τις τελευταίες μέρες κάτι περισσότερο από τα 15 λεπτά δημοσιότητας που αναλογούν σε όλους μας. Δεν είναι πως λέει πολλά το κομμάτι, αλλά, είναι αυτός ο συνδυασμός καλής τηλεόρασης και σωστού τραγουδιού στην σωστή σκηνή.

 

Υπάρχουν αυτοί που αποφάσισαν μέσα στη καραντίνα να μη κάνουν απολύτως τίποτα, αυτοί που συνέχισαν τη ζωή τους κανονικά σαn να μη συμβαίνει τίποτα και αυτοί που προσπάθησαν να αξιοποιήσουν δημιουργικά τον ελεύθερο τους χρόνο μέσα στο απόλυτο τίποτα. Και μετά υπάρχει ο κωμικός Joey Clift, ο οποίος σκέφτηκε πως δεν υπάρχει ιδανικότερη στιγμή για να ολοκληρώσει εκείνο το ξεχασμένο κάπου στην πορεία project του Sufjan Stevens να ηχογραφήσει 50 δίσκους για κάθε πολιτεία της πατρίδας του. Ο Joey Clift δεν είναι ιδιαίτερος fan του γνωστού τραγουδοποιού, αλλά όπως είπε, είχε βρει φοβερή τη συγκεκριμένη ιδέα και ήταν κρίμα που ο Sufjan Stevens μας κορόιδεψε και την παράτησε μετά από δύο δίσκους. Έτσι, πραγματοποίησε ανοιχτό ιντερνετικό κάλεσμα στο οποίο ανταποκρίθηκε πληθώρα μουσικών, φτάνοντας να έχει ήδη έτοιμες 26 από τις 50 δίσκο-πολιτείες, με τις επόμενες 24 να καταφθάνουν σύντομα. Μην περιμένετε κάνα αριστούργημα εδώ πέρα, πρόκειται κυρίως για ένα σατιρικό, διασκεδαστικό παιχνίδι εκπλήρωσης ψυχαναγκασμού και άπειρου ελεύθερου χρόνου. Όπως και να χει όμως, το "50 states project" θα καταγραφεί ως μία από αυτές τις τρελές ιδέες που μόνο μία καραντίνα σαν κι αυτή θα μπορούσε να γεννήσει.

 

Δεν υπάρχει καλύτερο marketing από το να έχεις ονομάσει τη μπάντα σου Stay Inside και να κυκλοφορείς το δίσκο σου αυτές τις ημέρες. Είναι αληθινή ιστορία: το ντεμπούτο του emo γκρουπ από το Μπρούκλιν κυκλοφόρησε μέσα στο μήνα και είναι ένα από τα καλύτερα στο είδος του για φέτος μέχρι στιγμής. Το Viewing, πιστό στη φύση των ημερών και τις καταβολές του, είναι ένα αγωνιώδες, υπαρξιακό ερώτημα πριν από αυτό που μοιάζει με το τέλος του κόσμου. Δεν αναφέρονται φυσικά στον COVID-19, αλλά, στο τέλος της λογικής. Ένα πιο ρεαλιστικό σενάριο για το τέλος του κόσμου, σε έναν δίσκο που αξίζει να δώσετε μία ευκαιρία.


 

Μία από τις εκπλήξεις αυτών των ημερών ήταν το mail που έσκασε στο λογαριασμό μου από τους King Garcia, ένα τετραμελές, αθηναϊκό γκρουπ που δημιουργεί ορχηστρική ροκ μουσική και εμπνέεται από «παλιές ταινίες και καυτές, καλοκαιρινές μέρες». Και αν όλα αυτά σας ακούγονται κάπως κλισέ (γιατί είναι), το βίντεο Closer ( A Tale Of All Cities)" που συνοδεύεται από την ομότιτλη σύνθεση ειδικά γι αυτό, είναι ένα έξυπνο, καλλιτεχνικό δημιούργημα των ημερών μας. Η μπάντα κάλεσε ανθρώπους από όλο τον κόσμο να βιντεοσκοπήσουν σκηνές από τις άδειες πόλεις που περνούν τη καραντίνα τους και 20 από αυτές έφτασαν στο τελικό video. Είναι μία απλή ιδέα και ένα κομμάτι που δεν εντυπωσιάζει ιδιαίτερα με τα επικά του πνευστά. Αλλά, αυτό το κοινό βίωμα ύπαρξης στον πλανήτη μας που αποτυπώνεται στα 4 λεπτά του είναι παρηγορητικό.

 

Κλείνοντας, στο τελευταίο (Snap)shots κάθε μήνα θα μοιράζομαι μία playlist με τα κομμάτια που αποτέλεσαν τα προσωπικά μου στιγμιότυπα όλων αυτών των ημερών. Enjoy:

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει

Κάθε εβδομάδα, ο Άγγελος Κλειτσίκας κάνει μια γύρα σε αναλογικά και ψηφιακά στενά κι επιλέγει

FEATURED TODAY

Άσματα (δευτερο) παγκοσμιοπολεμικής εμψύχωσης - σε έναν πόλεμο που είχε και ιδεολογική χροιά.

Κάθε εβδομάδα, ο Επίτροπος θα επαναφέρει την τάξη, ακόμη κι αν οι χατζημεταλλάδες δεν έχουν σωτηρία. Στο νέο του Παρατηρητήριο, επιστρέφει στο σχολιασμό της

HOT STORIES

Άλλη μια φορά που ο πρόεδρος των ΗΠΑ χρησιμοποίησε αυτοβούλως μουσική για προεκλογικούς σκοπούς και ο δημιουργός της δεν το πήρε πολύ καλά...

Η ποπ σταρ έπαιξε το κομμάτι της "XS" στο The Tonight Show.

Επίδομα για Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, με δυνατότητα παράτασης για τους ανθρώπους του πολιτισμού. Όλες οι λεπτομέρειες και η διαδικασία λήψης της ...

Top